Kreuję siebie, dla Ciebie

tak wiele zmieniasz
tak niewiele czynisz
w moją stronę zwróć umysł
emocjami kieruj ku sercu
bądź wszystkim i małym rozświetleniem
na drodze ku arkadii nicości
w umyśle moim bywaj iskrą
co upada ostatnia bez pośpiechu
gaś moje niebo
rozpalaj płomień
krzycz niszcz przeszłość
trwaj do spełnienia nadziei

zagiń potem niczym klucz
co gęstwiny rozchyla
zajrzyj głębiej między spojrzenia
skórą się przedrzyj do naszej
stoickiej miłości
i trwaj w ascezie szczęscia

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | wspinanie | Najnowsze komentarze

• funz.katowice.pl
• jedno z dwóch
• Pewnego dreszczowego dnia...
• Czekając na babie lato
• Deszcze
• losie mój...
• skaza
• skałbieg pośrodku nikczemnych.

• zaklady sportowe
• Szeptem...
• ból(iMIA)
• Rozmyślanie
• * * *
• tafla poznania
• Organoleptycznie
• echo zatrutej strzały amora