Kreuję siebie, dla Ciebie
tak wiele zmieniasz
tak niewiele czynisz
w moją stronę zwróć umysł
emocjami kieruj ku sercu
bądź wszystkim i małym rozświetleniem
na drodze ku arkadii nicości
w umyśle moim bywaj iskrą
co upada ostatnia bez pośpiechu
gaś moje niebo
rozpalaj płomień
krzycz niszcz przeszłość
trwaj do spełnienia nadziei
zagiń potem niczym klucz
co gęstwiny rozchyla
zajrzyj głębiej między spojrzenia
skórą się przedrzyj do naszej
stoickiej miłości
i trwaj w ascezie szczęscia
tak niewiele czynisz
w moją stronę zwróć umysł
emocjami kieruj ku sercu
bądź wszystkim i małym rozświetleniem
na drodze ku arkadii nicości
w umyśle moim bywaj iskrą
co upada ostatnia bez pośpiechu
gaś moje niebo
rozpalaj płomień
krzycz niszcz przeszłość
trwaj do spełnienia nadziei
zagiń potem niczym klucz
co gęstwiny rozchyla
zajrzyj głębiej między spojrzenia
skórą się przedrzyj do naszej
stoickiej miłości
i trwaj w ascezie szczęscia
Średnia ocena: brak oceny
Dodaj komentarz
Odnaleziona napisał:
i najlepiej nie uciekaj
równie smutne jak i moje
choć to pełne nadziei
podoba mnie się.
Dodaj komentarz
i najlepiej nie uciekaj
równie smutne jak i moje
choć to pełne nadziei
podoba mnie się.
Nawigacja: Strona główna |
Regulamin |
FAQ |
Propaganda |
Linki |
Kontakt |
Szkółka wiersza |
Forum dyskusyjne |
Wiersze z dzisiejszego dnia |
Wiersze od ostatniej wizyty |
mp3 | Najnowsze komentarze |
Komentarze
Najnowsze wiersze
Ostatnie komentarze